Divorce

DivorceNa lang twijfelen besliste ik een jaar geleden om de relatie met de vader van mijn kinderen te beëindigen. Als ik er nu op terugkijk, ben ik nog steeds verbaasd hoe ik die zwarte periode ben doorgekomen. Tot op de dag van vandaag stel ik mezelf nog steeds de vraag of er echt geen andere oplossing was. Je begint immers niet aan kinderen om daarna uiteen te gaan. Integendeel! Als er kinderen zijn, moet je alles op alles zetten om ervoor te zorgen dat ze opgroeien in een warm en liefdevol nest. Dit is één van de redenen waarom vele mama’s besluiten om bij de papa van hun kinderen te blijven, ook al zijn ze erg ongelukkig in hun relatie. Aangezien er in mijn relatie sprake was van bedrog (meermaals) en onze conflicten vaak eindigden in gescheld en agressie, was dit voor mij niet langer een optie. Een thuis moet een veilige basis vormen voor de kinderen. Zo niet is het beter hen apart groot te brengen zonder geweld dan samen met geweld. Ik lieg niet als ik zeg dat het allesbehalve gemakkelijk is, ook al maakte ik zelf de keuze. Kinderen voelen vaak meer aan dan we denken en opgroeien in een gezin vol spanningen kan negatieve gevolgen hebben op verschillende vlakken. Elke scheiding is anders en het beste is natuurlijk dat mama en papa alles onderling kunnen regelen, maar jammer genoeg is dit niet altijd mogelijk en de enigen die hiervan de dupe zijn, zijn de kinderen.

Dat het leven van een alleenstaande mama niet altijd rozengeur en maneschijn is, is niets nieuw, maar als mama heb je wel de keuze of je de tegenslagen die op je pad komen te lijf gaat of dat je in een hoekje gaat zitten en wegkwijnt. Een scheiding is emotioneel erg zwaar en je moet zeker de tijd nemen om dit te kunnen verwerken, maar je moet uiteindelijk verder, want je kinderen rekenen op jou. Ik ben ook van mening dat samenblijven enkel en alleen voor de kinderen niet de juiste oplossing is. Als ouder denk je in de eerste plaats aan je kinderen, maar dit mag niet ten koste van je eigen geluk gaan. Kinderen voelen het aan als mama of papa niet gelukkig is en dit zorgt onbewust voor spanningen. In deze blogreeks vertel ik over de grootste hindernissen die ik getrotseerd heb en waarmee de meeste alleenstaande mama’s geconfronteerd worden. Vanuit eigen ervaringen geef ik tips om op een zo positief mogelijke manier hiermee om te gaan.

1. It’s ok if you fall down and lose your sparkDepression

Velen begrepen niet waarom ik emotioneel een wrak was. Ik had toch zelf de beslissing genomen om er een punt achter te zetten? Alsof je een relatie enkel verbreekt als de liefde over is! Toen ik tien jaar geleden mijn relatie aanging, vijf jaar later voor het eerst mama werd en twee jaar geleden onze tweede zoon werd geboren, was dit allemaal met de romantische gedachte dat dit ‘forever’ zou zijn. Graag zien is echter niet voldoende om een relatie te doen slagen en net daarom was het zo moeilijk èn vooral erg pijnlijk om deze beslissing te nemen. De eerste weken herinner ik me nog nauwelijks en ben ik doorgekomen op automatische piloot. Ik heb nog geprobeerd om voor de klas te staan, maar dat was emotioneel te zwaar voor me. Ik had mijn emoties zelf niet in de hand en als je dan moet lesgeven aan puberende jongeren moet je sterk in je schoenen staan. Ook lichamelijke klachten als hoofdpijn, misselijkheid, hartkloppingen en een veel te hoge bloeddruk staken de kop op. Het leek alsof ik plots alle problemen van de voorbije jaren in één keer over me heen kreeg. De huisarts schreef me meteen enkele weken rust voor. Dagdagelijkse taken zoals de kinderen naar school brengen, koken en zelfs gewoon even onder de douche gaan staan, waren ineens een hele opgave waarvoor ik geen energie had. Ik probeerde met mijn laatste krachten zo normaal mogelijk te functioneren als de kinderen er waren, maar zodra ze op school en bij de Suïcideonthaalmoeder waren, deed ik niets anders dan slapen of huilen. Ik kwam de deur niet meer uit, at niet meer en kwam enkel mijn bed nog uit om naar toilet te gaan. Ik kan de dagen niet tellen dat ik ‘s avonds mijn ogen sloot en hoopte dat de volgende ochtend het licht niet meer zou aangaan. Ik wist niet dat ik me zo ongelukkig kon voelen. Intussen begon ook het schuldgevoel naar mijn kinderen toe te groeien en kwam het besef dat dit niet zo verder kon, al voelde ik wel dat het me alleen niet zou lukken om er bovenop te geraken.

2. Get back up and rise as the whole damn fire

Ik ging op zoek naar professionele hulp en via een vriendin kreeg ik het nummer van een psychologe. Ask for helpDriemaal  heb ik het nummer ingetoetst, maar zodra men opnam, duwde ik onmiddellijk af. Bij de vierde poging lukte het me om mijn naam te zeggen en dan barstte ik in tranen uit. Een week later kon ik al bij haar terecht voor een intakegesprek. Achteraf gezien de beste keuze die ik toen kon maken. De eerste maanden bezocht ik haar wekelijks en maandelijks werd er overlegd met de huisarts. Ik deed mijn verhaal en  leerde de zaken bekijken vanuit een ander perspectief. De eerste sessies waren emotioneel erg heftig, maar gaandeweg werd ik rustiger en voelde ik lichamelijk ook dat ik meer ontspannen werd. In de afgelopen jaren heb ik in de omgang met mijn partner onbewust mijn grenzen verlaagd, waardoor ik telkens alles vergaf en verder ging. Daardoor verloor ik gaandeweg mijn zelfzekerheid en kon ik enkel nog op een negatieve manier naar mezelf kijken. De laatste weken van onze relatie begon ik zo hard aan mezelf te twijfelen dat ik mezelf zot verklaarde. Mijn breuk was letterlijk de druppel die de emmer deed overlopen, maar door de professionele begeleiding leerde ik mezelf opnieuw ontdekken èn graag zien.

Je moet jezelf de tijd geven om alles te kunnen verwerken, maar dit mag niet blijven duren. Iedereen heeft zijn eigen manier om ingrijpende gebeurtenissen een plaats te kunnen geven, maar als puntje bij paaltje komt ben je zelf de enige persoon die beslist om de touwtjes terug in handen te nemen. Afgelopen jaar heb ik andere alleenstaande mama’s leren kennen en ik kan echt niet begrijpen hoe sommige mama’s die rol gebruiken om zich als slachtoffer te blijven profileren. Elke alleenstaande mama heeft de mogelijkheid om opnieuw haar leven op te bouwen en wellicht zal je nog een aantal tegenslagen te verwerken krijgen, maar de manier hoe je ermee omgaat, kies je zelf. Het is niet gemakkelijk en er zijn dagen dat ik mezelf afvraag hoe ik het allemaal moet geregeld krijgen, maar zolang je in jezelf gelooft, de moed niet verliest en blijft proberen, ben ik ervan overtuigd dat je als alleenstaande mama terug de draad kan oppikken om gelukkig door het leven te gaan. Gun jezelf en jouw kinderen de tijd om te wennen aan deze nieuwe situatie en bouw stapsgewijs terug je leven op.

Zit jij momenteel in een scheiding of heb je er één moeten verwerken? Ondervind je moeilijkheden om de draad terug op te pikken? Betrap je jezelf erop dat je dit vaak (onbewust) uitwerkt op de kinderen? Dan kunnen de onderstaande tips je helpen om de rust in huis te laten terugkeren, zodat er geen kloof ontstaat tussen jou en de kinderen.

[wd_hustle id=”10-tips-to-be-an-amazing-single-mom-after-a-divorce” type=”embedded”]

In het tweede deel van deze blogserie vertel ik over de problemen op sociaal gebied. Hoe ik omging met de negatieve reacties vanuit mijn omgeving en mijn haat-liefde relatie met de eenzaamheid.

Waar was jij mee geholpen tijdens het verwerken van je breuk? Graag hoor ik welke tips jullie zouden geven aan de mommies die nu door deze moeilijke periode gaan.

Liefs

Mijn handtekening

 

 

 

Written by 

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *